Robert Feller Producties

Blog

Lieve Nynke de Jong,

28-11-2015

Robert Feller

'Lieve' ja, want ondanks dat ik je niet ken en er uit je column op de site van 'Linda' van 25 november jl. weinig liefde voor radio in het algemeen en het vak van dj in het bijzonder spreekt, vermoed ik dat je het niet zo kwaad bedoelt. Lieve Nynke dus. Vooralsnog.

Ik zal me even voorstellen. Ik ben dj, al zo'n jaar of 20 (semi-)professioneel. Weliswaar werkzaam bij een andere club dan het onderwerp van je column (Radio 10), maar desalniettemin dj. En ook ik ben een blanke man van middelbare leeftijd, net als zoveel van mijn vakgenoten. Dat dat best wat gevarieerder kan, en mag, ben ik niet met je oneens. Sterker, ik zou wat meer vrouwelijke collega's van harte toejuichen (en dat schrijf ik niet op zo’n macho-dj-toontje met een geacteerde vette lach erachter, waar wij dj’s vooral bekend om schijnen te staan). Jouw betoog voor meer vrouwen op de radio is dan ook niet de reden dat ik je schrijf. Wat mij stoort is je schijnbare gebrek aan liefde voor het vak van dj, en de totale afwezigheid van inlevingsvermogen in de weg die mensen (m/v) hebben moeten afleggen om dit vak uit te mogen oefenen. Ik bespeurde zelfs een licht dédain in je verhaal.

Het klopt dat ik vele uren puberaal tongen en vingeren in het fietsenhok heb ingeruild voor het in stoffige studiootjes aan elkaar kletsen van plaatjes. Wat niet klopt is dat mijn tante Joke in die tijd mijn enige luisteraar was. Het was namelijk nog erger dan dat: zelfs mijn tante Joke vond mijn geklets van een dermate laag niveau dat ze wel betere dingen wist te verzinnen dan naar haar puisterige neefje met zijn iets te hoge stem te luisteren. Ik zoek daar geen medelijden voor, het is allemaal goed gekomen, en met een ongelukkige jeugd heeft het in mijn geval verder niets te maken. Ik ging door omdat ik het moest doen, omdat ik er passie voor voelde, en omdat ik er iets mee wilde bereiken: ik wilde bij de radio!

Ongetwijfeld zijn er meer wegen die naar Rome leiden, maar jouw idee dat je op je 18e zonder ervaring bij een radiostation kunt aankloppen om een goede plek in de programmering op te eisen, is een fabeltje. Net zo ridicuul als iemand die op dezelfde leeftijd voor het eerst gras onder zijn voeten voelt, het trainingsveld van Ajax op loopt en zich aanbiedt voor een plekje in de spits, omdat ie gehoord heeft dat Frank de Boer nog wel wat scorend vermogen kan gebruiken.

Naast talent, de hierboven beschreven passie voor het vak en doorzettingsvermogen heb je in radioland (net als in de rest van het leven eigenlijk) af en toe een beetje geluk nodig. Geluk dat de afgelopen decennia vaker aan de kant van mannen dan van vrouwen heeft gestaan, dat gelijk wil ik je geven. Maar de situatie is aan het veranderen en gelukkig al een stuk beter vergeleken met pak ‘m beet tien jaar geleden. Maar lieve Nynke, het begint en eindigt uiteindelijk allemaal met een beetje liefde en passie voor het vak. Voor mannen én vrouwen. Wit én zwart. Jong én oud. Met én zonder Hans Ubbink-blousejes, acné en talent om te dansen.